Seria zaczyna się dla Neagley, podobnie jak dla Reachera, bardzo osobistą stawką. Dziewczyna chce wyjaśnić, dlaczego jej przyjaciel zginął w dziwacznych okolicznościach. Trop prowadzi do lokalnej sekty, ale bardzo szybko okazuje się, iż afera jest dużo grubsza i wybiega poza bandę czubków, zaś droga do prawdy jest usłana trupami.
Przebieg intrygi nie jest jakiś turbo skomplikowany. Wystarczy, by zaangażować widza, ale jednocześnie ujawnia wszystko na tyle sprawnie, by nie nudzić kogoś, kto chce tylko akcyjniaka. Najsłabszymi cechami są przewidywalność i to, w jak nierówny sposób widowisko traktuje śmierć postaci. Np. z przyjaciela Neagley robi się wielką tragedię, ale już śmierć innej postaci tak pi razy oko w połowie sezonu jest tylko opowiedziana, a sama po prostu postać przestaje się pojawiać. Dopiero w finale poznajemy konsekwencje tego zgonu (które i tak są do przewidzenia). O co mi chodzi w tym ględzeniu, ta druga śmierć ma za zadanie przyzwyczaić nas do myśli, iż nikt nie jest bezpieczny i nie wiadomo, kto zejdzie. Niestety, rozegrano to tak słabo, że nie obchodziło mnie, czy i kto opuści ten świat.
Najmocniejszą stroną serialu pozwalającą mu na coś więcej, niż tylko bycie babskim wariantem Reachera, są postacie. Trauma w co najmniej dwóch wypadkach jest tak odczuwalna, że wolałbym wręcz serial o tych przeżyciach, niż główne śledztwo. Tak, miałem wrażenie zmarnowanego potencjału. Ale kto wie, jeśli powstaną kolejne sezony, może autorzy przeniosą środek ciężkości na coś innego niż agencję detektywistyczną, na której stanęło.
Cieszę się, że Neagley podeptała moje uprzedzenia. Nie zrobiła co prawda takiego efektu wow, jak pierwszy sezon Reachera, ale warto docenić, iż stara się o własną tożsamość jako widowisko, a nie tylko powiela schemat. Przyjemny, niewymagający akcyjniak z elementami detektywistycznymi, którego bohaterowie zasługują na własny czas antenowy, a nie tylko ten w obrębie śledztwa. Moja ocena: 4.