niedziela, 15 listopada 2026

Neagley – Season 1

Z punktu widzenia właściciela praw do marki rozumiem, że chce się ją wydoić do ostatniego centa. Z mojego punktu widzenia – każdorazowa próba poszerzenia jakiegokolwiek uniwersum o solową serię skupioną wokół postaci pobocznej to czerwona flaga. Nie każda postać musi mieć swój show! W przypadku Neagley jest gorzej, bo pomysł od początku sprawia wrażenie podążania współczesnymi trendami: nie możemy mieć tylko tytułu o mężczyźnie – Reacher – musimy mieć coś o kobiecie, która na pewno jest od niego lepsza! I oto powstaje kolejny serial o typowo współczesnej girlboss… Na moje szczęście efekt końcowy odbiega od tych obaw.

Seria zaczyna się dla Neagley, podobnie jak dla Reachera, bardzo osobistą stawką. Dziewczyna chce wyjaśnić, dlaczego jej przyjaciel zginął w dziwacznych okolicznościach. Trop prowadzi do lokalnej sekty, ale bardzo szybko okazuje się, iż afera jest dużo grubsza i wybiega poza bandę czubków, zaś droga do prawdy jest usłana trupami.

Przebieg intrygi nie jest jakiś turbo skomplikowany. Wystarczy, by zaangażować widza, ale jednocześnie ujawnia wszystko na tyle sprawnie, by nie nudzić kogoś, kto chce tylko akcyjniaka. Najsłabszymi cechami są przewidywalność i to, w jak nierówny sposób widowisko traktuje śmierć postaci. Np. z przyjaciela Neagley robi się wielką tragedię, ale już śmierć innej postaci tak pi razy oko w połowie sezonu jest tylko opowiedziana, a sama po prostu postać przestaje się pojawiać. Dopiero w finale poznajemy konsekwencje tego zgonu (które i tak są do przewidzenia). O co mi chodzi w tym ględzeniu, ta druga śmierć ma za zadanie przyzwyczaić nas do myśli, iż nikt nie jest bezpieczny i nie wiadomo, kto zejdzie. Niestety, rozegrano to tak słabo, że nie obchodziło mnie, czy i kto opuści ten świat.

Najmocniejszą stroną serialu pozwalającą mu na coś więcej, niż tylko bycie babskim wariantem Reachera, są postacie. Trauma w co najmniej dwóch wypadkach jest tak odczuwalna, że wolałbym wręcz serial o tych przeżyciach, niż główne śledztwo. Tak, miałem wrażenie zmarnowanego potencjału. Ale kto wie, jeśli powstaną kolejne sezony, może autorzy przeniosą środek ciężkości na coś innego niż agencję detektywistyczną, na której stanęło.

Cieszę się, że Neagley podeptała moje uprzedzenia. Nie zrobiła co prawda takiego efektu wow, jak pierwszy sezon Reachera, ale warto docenić, iż stara się o własną tożsamość jako widowisko, a nie tylko powiela schemat. Przyjemny, niewymagający akcyjniak z elementami detektywistycznymi, którego bohaterowie zasługują na własny czas antenowy, a nie tylko ten w obrębie śledztwa. Moja ocena: 4.

niedziela, 4 października 2026

Reacher - Season 4

Jest Reacher, jest afera. Tylko o ile w poprzednich odsłonach Jack działał na zlecenie lub miał jakąś osobistą stawkę, tutaj wkręca się całkowicie przypadkowo… ale jak już wdepnie, to po uszy.

Dwie rzeczy, które rzucają mi się tutaj w oczy, to fakt, że śledztwa i zamotania jest tutaj więcej niż poprzednio, oraz to że Reacher częściej dostaje łomot. To pierwsze to ogromna zaleta, bo atmosfera wisząca nad postaciami jest naprawdę gęsta, stawki wysokie, a wygrana nie tak czysta. Przy czym jedyny poważny zwrot akcji jest mniej więcej w połowie sezonu i tym razem nie było tu niczego, co odciągnęłoby moją uwagę od niego.

Niestety ta druga rzecz trochę mnie irytowała. Nie mieliśmy tutaj gigantycznych twardzieli, szwadronów śmierci ani nawet lokalnego osiłka, którzy mieli zastraszać choćby wizualnie, a mimo to co chwila ktoś Jacka nokautował… przynajmniej w pierwszej połowie sezonu. Dlaczego to takie irytujące? Znowu z dwóch powodów. Po pierwsze Reacher zawsze jawił mi się jako siła natury, taki rozpędzony tytan nie do zdarcia. Po drugie w finale jatka jest tak krwawa, brutalna, iż każdy normalny człowiek powinien przekręcić się tam kilka, jak nie kilkanaście razy… ale nie Reacher. Stanowi to bardzo dziwny kontrast z pierwszą połową sezonu. Zupełnie jakby ktoś przypomniał sobie po drodze, o jakiej postaci opowiada serial. Nie wiem, może przesadzam, ale jakoś wyjątkowo niekonsekwentnie prowadzono ten sezon.

Tak naprawdę to mój jedyny zarzut. Może niektórym nie odpowiada oglądanie w kółko, jak ktoś jest niezniszczalny, ale mi to odpowiada. Zwłaszcza, że intryga była zgrabna, postacie poboczne miały co robić i przez większość czasu nie było poczucia, że ktoś jest na doczepkę (może dziennikarz trochę na początku, potem było w porządku). Końcówka trochę się dłużyła, gdy próbowano powstrzymać „prezentację” głównego McGuffina sezonu. Ogólnie dobrze mi się oglądało, ale słabiej niż poprzednio. Mimo to nie czuję się zniechęcony. Czekam na kolejne sezony. Moja ocena: 4+.

niedziela, 27 września 2026

Spider-Man: Brand New Day

No Way Home był dla mnie filmem bardzo dobrym nawet ze swoimi wtopami. Fakt, na szczycie pozostaje Spider-Man 2 Raimiego, ale NWH jest dla mnie numerem dwa. Bardzo cieszyło mnie jego zakończenie, gdyż a) była szansa na pozbycie się MJ, której nie trawię, b) zapowiadał się bardziej przyziemny klimat w następcy. Cóż… połowicznie się sprawdziło.

Film otwiera sekwencja z pojedynkami z różnymi mniej lub bardziej znanymi przeciwnikami Pająka. Taka adaptacja komiksowych okładek. Między poprzednim filmem a obecnym mija kilka lat. Przyjaciele Petera dostali się do MIT, ukończyli ją i prowadzą swoje życie nieświadomi istnienia Parkera. Natomiast Spidey dalej bohaterzy, pomaga policji, wpada na trop większej sprawy i ciągle nie może przeboleć MJ.

Nie będę zdradzał wszystkich szczegółów fabuły, bo kwestię tożsamości jednej z postaci trzymano w tajemnicy nie bez powodu. Na plus policzę bardzo osobisty wątek Petera: jego zastanawianie się nad sensem wszystkiego z powodu kompletnie rozwalonego życia prywatnego, dualizm człowieka i pająka, powstrzymywanie się przed korzystaniem z pełni swoich zdolności, relacja z Frankiem (pięknie się uzupełniają). Kolejny: obecność Hulka i cały wątek stanowiący zalążek do wprowadzenia mutantów Jednak największą gwiazdą całego widowiska są sceny bujania się na sieci tak po mieście, jak i w trakcie walk. Bez gadania są to najlepiej nakręcone sceny w dowolnej produkcji o Pająku. Podejrzewam, że na autorów mogła mieć wpływ gra studia Insomniac, która ten element zrealizowała równie widowiskowo.

Średnie pomysły to próba przywrócenia Neda i MJ. Tak jakby autorzy nie mieli jaj, by zapomnieć o nich na dobre. Wynikła z tego jedna przyzwoita rzecz, mianowicie poważna rozmowa MJ z Peterem na temat tego, że ona w tym wydaniu nic do niego nie czuje. Podobny zabieg pojawił się, gdy swego czasu Quill rzucił się ściskać młodszą wersję Gamory.

Największą bzdurą jest antagonistka grana przez Sadie Sink. Po pierwsze, ta postać nie miała prawa się tak zachować jako ona. Gdyby to była kwestia Phoenix Force, pewnie. Najgorsze jest to, że po drodze przyczynia się do śmierci niewinnych osób, a Peter próbuje jej bronić twierdząc, iż nie jest morderczynią. Inna sprawa, że sama postać wybiera najgłupsze możliwe momenty, by zaatakować swój główny cel. Dosłownie tak durne, że gdyby pomyślała odrobinę, to tego filmu w ogóle by nie było.

Bardzo słabym pomysłem jest też apka śledząca ruchy Spider-Mana. Jeśli jest ogólnie dostępna, każdy bandzior powinien ją mieć choćby po to, by wiedzieć, kiedy brać nogi za pas.

Mimo wszystko bawiłem się dobrze, a za powrót do bardziej przyziemnego klimatu należą się ogromne brawa. Spider-Man: Brand New Day to solidna pozycja dla wszystkich fanów Pająka. Moja ocena: 4+.