niedziela, 15 listopada 2026

Neagley – Season 1

Z punktu widzenia właściciela praw do marki rozumiem, że chce się ją wydoić do ostatniego centa. Z mojego punktu widzenia – każdorazowa próba poszerzenia jakiegokolwiek uniwersum o solową serię skupioną wokół postaci pobocznej to czerwona flaga. Nie każda postać musi mieć swój show! W przypadku Neagley jest gorzej, bo pomysł od początku sprawia wrażenie podążania współczesnymi trendami: nie możemy mieć tylko tytułu o mężczyźnie – Reacher – musimy mieć coś o kobiecie, która na pewno jest od niego lepsza! I oto powstaje kolejny serial o typowo współczesnej girlboss… Na moje szczęście efekt końcowy odbiega od tych obaw.

Seria zaczyna się dla Neagley, podobnie jak dla Reachera, bardzo osobistą stawką. Dziewczyna chce wyjaśnić, dlaczego jej przyjaciel zginął w dziwacznych okolicznościach. Trop prowadzi do lokalnej sekty, ale bardzo szybko okazuje się, iż afera jest dużo grubsza i wybiega poza bandę czubków, zaś droga do prawdy jest usłana trupami.

Przebieg intrygi nie jest jakiś turbo skomplikowany. Wystarczy, by zaangażować widza, ale jednocześnie ujawnia wszystko na tyle sprawnie, by nie nudzić kogoś, kto chce tylko akcyjniaka. Najsłabszymi cechami są przewidywalność i to, w jak nierówny sposób widowisko traktuje śmierć postaci. Np. z przyjaciela Neagley robi się wielką tragedię, ale już śmierć innej postaci tak pi razy oko w połowie sezonu jest tylko opowiedziana, a sama po prostu postać przestaje się pojawiać. Dopiero w finale poznajemy konsekwencje tego zgonu (które i tak są do przewidzenia). O co mi chodzi w tym ględzeniu, ta druga śmierć ma za zadanie przyzwyczaić nas do myśli, iż nikt nie jest bezpieczny i nie wiadomo, kto zejdzie. Niestety, rozegrano to tak słabo, że nie obchodziło mnie, czy i kto opuści ten świat.

Najmocniejszą stroną serialu pozwalającą mu na coś więcej, niż tylko bycie babskim wariantem Reachera, są postacie. Trauma w co najmniej dwóch wypadkach jest tak odczuwalna, że wolałbym wręcz serial o tych przeżyciach, niż główne śledztwo. Tak, miałem wrażenie zmarnowanego potencjału. Ale kto wie, jeśli powstaną kolejne sezony, może autorzy przeniosą środek ciężkości na coś innego niż agencję detektywistyczną, na której stanęło.

Cieszę się, że Neagley podeptała moje uprzedzenia. Nie zrobiła co prawda takiego efektu wow, jak pierwszy sezon Reachera, ale warto docenić, iż stara się o własną tożsamość jako widowisko, a nie tylko powiela schemat. Przyjemny, niewymagający akcyjniak z elementami detektywistycznymi, którego bohaterowie zasługują na własny czas antenowy, a nie tylko ten w obrębie śledztwa. Moja ocena: 4.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz